روشنان

خورشید

2009-12-20T08:13:00.001+03:30

چند روز پیش وسط یه مذاکره تجاری از پنجره اتاقم خورشید رو دیدم که به قول ساقی واقعا قورت دادنی بود، یهو پا شدم و ازش عکس گرفتم. به نظر شما از من مذاکره کننده خوبی در میاد؟!

هفته دیگه ست...

2009-12-10T10:21:00.000+03:30

در هولناك ترين كابوسهامان نيز خود را چنين تاريك نيافته بوديم .يعني خورشيد برآمد و آفتاب نگاه تو ازمشرق چشمان ما گذر نكرد؟! انگار آسمان به زمين آمده باشد ، آري نبودن تو يعني همين.رفتن تو را هيچ تقويمي پيشگوئي نكرده بود ، كه شايد كمي مهيا شويم نبودنت را.حالا با نهال آرزوهايمان چه كنيم كه بدون تو اسير پيچك ناكامي مي شود ، اما يادت بماند كه قرار ما اين نبود...
پی نوشت: لعنت به این روزگار که آدم زنده می مونه و واسه عزیز ترین کسایی که از دست میده، متن آگهی می نویسه.

...

2009-12-05T08:36:00.004+03:30

یکی از همین روزها دیگه بالا نمیاد، اون وقت خیال همه راحت میشه!

پی نوشت: فکر نبودنت...

لنگ

2009-12-02T10:00:00.002+03:30

استاد می فرماید:
های های، های های، دل تنگ من
پیش دوست، پیش دوست، شده ننگ کن
ره کجاست، ره کجاست
پای لنگ من....

ترک

2009-11-29T08:33:00.004+03:30

اون شب، انگار از آب داغ یه هو افتاده باشم تو آب یخ، بدجوری ترک خوردم.
پی نوشت: امروز دارم میرم که دستگاه فشارسنج رو واسه 24 ساعت بهم وصل کنن، تا نوسانات فشار خونم کنترل بشه. کاش می شد فشار زنده بودن رو هم اندازه گرفت...
دوباره پی نوشت: کابوس رفتنت بگو از لحظه های من بره....

وایسا!

2009-11-21T11:19:00.001+03:30

وایسا دنیا من می خوام پیاده شم!!!

آرمین آرام گرفت

2009-11-14T17:17:00.001+03:30

بغلم کرد و گفت: دیگه درد نمیکشه...
این اولین جمله برادرم بود.
در آخر هم نگاه بیروح مادرش سینه ام رو به آتش کشید.
پی نوشت:گاهی به عدالت خدا شک می کنم!!!

هجرت

2009-11-05T12:37:00.000+03:30

من همسفر شراب از زرد به سرخ
یا همره اضطراب از زرد به سرخ
یک روز به شوق هجرتی خواهم کرد
چون هجرت آفتاب از زرد به سرخ

پی نوشت: خدا رحمت کنه قیصر رو.

می شوم

2009-11-02T16:00:00.000+03:30

وجود هزار تکه شده ام را در دستم گرفته ام و حیران می گردم، به دنبال مرهم نه برای پیوند زدن دوباره. آرام نمی گیرد این دل بیقرارم... .
همیشه باید پذیرفت و متحول شد، اگر نه می پوسی و کرم می گذاری. آن وقت بوی تعفنت دنیا را پر می کند.
وقتی از آزمونی سرشکسته بیرون آمدم -چون فقط خودم آنچنان که هستم، نبودم- می خواهم خود متعالی شده ام باشم. و یقین دارم که می شوم.

رباعی قدیمی

2009-10-26T18:16:00.000+03:30

وقتی چشمه ذوق و هنر آدم مدتیه خشک شده، بهتره یه شعر قدیمیش رو بذاره اینجا:

از پستوی شب شهاب را می دزدند
حتی ز سراب آب را می دزدند
این قوم کج اندیش که من می بینم
عریانی آفتاب را می دزدند!

همواره عشق بی خبر از راه می رسد

2009-10-25T09:16:00.000+03:30

توی یکی از همین روزهای پاییزی اتفاق افتاد و از اون روز "خزان به لطف تو چشم و چراغ تقویم شد". از روزی که وارد منظریه شدم ، انگار توی دلم توفان شد و زمین به آسمون رسید. و دیدم درست گواهی می داد دل، سونامی شد!
حالا هر چه خواستم احمقانه در مقابلش مقاومت کنم، به موجهای بزرگتری خوردم. آرام نگرفت این دل بیقرار و بیقرارتر شد.
حالا دلم همیشه سفر می خواد و ...
ساقی که اومد شیدایی و بیقراری و مستی باهاش اومد...
پی نوشت:
1- الان 10 سال از اون شب "مهتابی" می گدره و ما دو همسفر دیگه هم داریم: آرتا و اروند.
2- شاید همین روزها بهانه خوبی باشه برای دوباره نوشتنم.

وقتی حرفی برای گفتن نیست

2009-08-03T15:41:00.002+04:30

شرایط به نحوی شده که گاهی حتی یک ساعت دیگه رو هم نمی تونی پیش بینی کنی. این حالت خیلی بده، یعنی معلوم نیست سر پیچ بعدی چه چیزی کمین کرده.

این روزها همش زمزمه می کنم که: سر اومد زمستون، شکفته بهارون، گل سرخ خورشید باز اومد و شب شد گریزون...

اینها رو می خونم و انتظار آفتابی رو می کشم که بی نیاز از دلیل باشه.

پی نوشت1: یک خبر بدی که دو سه روزه شنیدم این بود که بعد از حدود 46 روز جسد دایی نیما تحویل خانوادش شده. راجع به این هیچ حرفی به ذهنم نمی رسه، باور کنید.

پی نوشت2: تو که نیستی خونمون با من غریبی می کنه!!

شاعر بزرگ آزادی

2009-07-30T12:20:00.002+04:30

این روزها هماره نام شاعری که برایم اسطوره آزادی و پایمردی است در ذهنم می چرخد، او همیشه در خاطرم نماد حماسه است. این روزها زیاد به یادش می افتم نمی دانم و می دانم چرا.

زمانی و هنوز هم حافظه تاریخی من مملو است از شعرهای آزاداندایشانه اش. با هم یکی از همان گونه آثارش باز می خوانیم:
"وارطان"! بهار خنده زد و ارغوان شکفت .
در خانه، زیر پنجره گل داد یاس پیر .
دست از گمان بدار !
با مرگ نحس پنجه میفکن !
بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار . . . »
" وارطان" سخن نگفت .
سرافراز
دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت . . .
« ـ "وارطان"! سخن بگو !
مرغ سکوت، جو جه ی مرگی فجیع را
در آشیان به بیضه نشسته است !»
" وارطان" سخن نگفت .
چو خورشید
از تیرگی بر آمد و در خون نشست و رفت . . .
" وارطان" سخن نگفت
" وارطان" ستاره بود
یک دم درین ظلام درخشید و جست و رفت . . .
" وارطان" سخن نگفت
" وارطان" بنفشه بود
گل داد و
مژده داد : « زمستان شکست!»
و
رفت…

پی نوشت: این شعر شما را یاد چه کسانی می اندازد؟!

خداحافظ بلاگر عزیز

2007-07-07T10:33:00.000+03:30

خونه جدیدم اینجاست:

www.rowshanan.blogfa.com

پت و مت

2007-06-25T14:59:00.001+03:30

امروز شهادت است دولت تعطیل

اصلا به تو چه؟ کل حکومت تعطیل

با این همه تعطیلی و علافی باز

مخها همه شد مثل "پت و مت" تعطیل!!!

تا کور شود

2007-06-25T08:06:00.000+03:30

آنقدر جسور سیب حوا را چید

یا اینکه حضور عشق را می فهمید

کز ذهن خدا شنیدم آهسته گذشت

تا کور شود هر آنکه نتواند دید

رفیق

2007-06-19T13:15:00.000+03:30

ما تشنگی کویر لوتیم رفیق
هم در پی کشف ملکوتیم رفیق
خندید بلند هرکسی ما را دید
کز دایره های عرف شوتیم رفیق

خیال روی تو

2007-05-27T09:52:00.000+03:30

حس می کنی بوی یاسهای رازقی رو که توی فضا پیچیده؟-

آره صبح که خودم بهت گفتم-

ولی من که صبح باهات نبودم-

بودی ها، یادمه قشنگ-

همین چیزهاست که ناراحتم می کنه-

بی خیال، حتما خواب دیدم-

پی نوشت: خیال روی تو در هر طریق همره ماست

پازل

2007-05-23T08:19:00.000+03:30

وقتی داری یه پازل رو مرتب می کنی، حتی گاهی نباید یه اشتباه کوچیک بکنی، در اون صورت همه چی به هم می خوره، همه چی. اونوقت یا باید دوباره از اول شروع کنی یا اینکه سر گیجه می گیری...

مواظب پازلت باش رفیق!

منم که شهره شهرم

2007-05-14T13:33:00.000+03:30

به نظرم بعضی از شعرا اصلا خود زندگیه، مثل شعر "دلی سربلند و سری سر به زیر" قیصر. این غزل حافظ هم فوق العاده است و هم از هموناست که ای کاش ...

منم که شهره شهرم به عشق ورزيدن
منم که ديده نيالودم به بد ديدن
وفا کنيم و ملامت کشيم و خوش باشيم
که در طريقت ما کافريست رنجيدن
به پير ميکده گفتم که چيست راه نجات
بخواست جام می و گفت عيب پوشيدن
مراد دل ز تماشای باغ عالم چيست
به دست مردم چشم از رخ تو گل چيدن
به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب
که تا خراب کنم نقش خود پرستيدن
به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه
کشش چو نبود از آن سو، چه سود کوشيدن
عنان به ميکده خواهيم تافت زين مجلس
که وعظ بی عملان واجب است نشنيدن
ز خط يار بياموز مهر با رخ خوب
که گرد عارض خوبان خوش است گرديدن
مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ
که دست زهدفروشان خطاست بوسيدن

آرزو

2007-05-07T08:16:00.000+03:30

این شعر شفیعی کدکنی همیشه برام خاطره انگیز بوده میذارم که شما هم حال کنین همین

به جان جوشم که جویای تو باشم

خسی بر موج دریای تو باشم

تمام آرزوهای منی، کاش

یکی از آرزوهای تو باشم

بی ربط

2007-05-02T17:44:00.000+03:30

یک. تشنه ام دریا دریا

سیراب نمی شوم انگار

دو. آرام بگیر دل بی قرار

آرام

تب

2007-04-29T13:52:00.000+03:30

به مرگ می گیری ام

چه خیالی

من به تب راضی نمی شوم

دیوار

2007-04-24T10:47:00.000+03:30

دیوار می کشم

برابر آنچه دیده بودم

و آنچه

دیگر نباید ببینم

دیوار

انتظار

طناب دار

...

سر به زیر

2007-04-21T10:18:00.000+03:30

سر به زیر شده ام

آنقدر

که هیچ نمی بینم جز

زمین

و سبز شدن خاک را

بیراهه

2007-04-07T08:39:00.000+03:30

از بیراهه می روی و
پرت می شوی
راه را، خدا برای همین روزها آفرید

مهربونی

2007-03-26T13:06:00.000+03:30

چه خوش بی مهربونی هر دو سر بی

که یکسر مهربونی دردسر بی

اگر مجنون دل شوریده ای داشت

دل لیلی از او شوریده تر بی

اصحاب کهف

2007-03-19T14:25:00.000+03:30

هوا برفی بود وقتی بالا می رفتیم، پایین که می اومدیم آفتابی بود و بهاری. انگار چندین و چند سال از بالا اومدنمون گذشته بود، نمی دونم شاید هم گذشته بود وهیچ کس نفهمیده بود

پی نوشت 1: نشونه هاش همه جا جاریه، به شرطی که درست نگاه کنیم

پی نوشت 2: بودن به از نبود شدن ، خاصه در بهار

عکسها از بهزاد، در آستانه بهار 86

تکرار واجب

2007-03-12T17:15:00.000+03:30

هر چند تکراری اما انگار الان وقتشه، وقتی تو ذهنم مرور کردمش اونقدری مناسب حال دیدم که حیفم اومد دوباره و چند باره خونده نشه

از پهنه شب شهاب را می دزدند

حتی ز سراب آب را می دزدند

این قوم کج اندیش که من می بینم

عریانی آفتاب را می دزدند

ویرایش

2007-03-08T12:36:00.000+03:30

تا حالا شده تو زندگیتون به شرایطی برسین که حس کنین اگه مثلا ده سال پیش یه کاری رو نمی کردین الان شرایط این نبود؟

برای همه قطعا چنین اتفاقتی میفته، اما بسته به اینکه شرایط فعلی چقدر بحرانیه، آرزوی بازگشت به عقب برای اصلاح یا به تعبیر من ویرایش زندگی کمرنگ یا پررنگ میشه

اما ایا واقعا میشه زندگی رو ویرایش کرد، در حالی که امکان مرور واقعی اون وجود نداره؟ میشه زندگی رو فقط برای لحظاتی از بعد چهارم بیرون کشید؟ یا نه یعد دیگری وجود داره که اگه بتونی توی اون بعد حرکت کنی امکان هر نوع دستکاری مهیا میشه؟

پی نوشت: یه دیدگاه آرمانی هم اینه که هیچ وقت دیر نیست فقط باید کمی صبر داشت. دوست دارم بدونم نظر شما راجع به این موضوع چیه

سخت

2007-03-07T10:18:00.000+03:30

چه روزهای سختی بود
چه روزهای سخت تری در راه است
...

شلیک

2007-03-03T13:56:00.000+03:30

هر دکمه ای که می زنی

گلوله ای به سمت من شلیک می شود

دست کم

درست نشانه بگیر

عمیق بزن

2007-02-26T12:56:00.000+03:30

خود را که می شکستم،می دانستم

از کوزه شکسته

آب نخواهی خورد

***

یادگار من است

این درخت که خستگی تبرت را می گیرد

عمیق بزن

اشعار از محمدعلی بهمنی

حرفی برای نگفتن

2007-02-20T13:14:00.000+03:30

...

waiting

2007-02-14T15:56:00.000+03:30

من همه چیز رو می فهمم. لعنت به این حس قوی

اما بی خیال! حتی اونور ابدیت اونجا که همه کائنات کم میارن می تونی منو ببینی که با هزار زخم تازه، هنوز سر پام و دستام منظر دستهاته و گوشم مشتاق حرفهات تا در سکوت همه ناگفته هات رو بشنوم

خیلی مهم نیست که الان دارم افتان و خیزان میرم مهم اینه که دارم میرم و هیچ وقت نمی خوام از تو نه بشنوم

پی نوشت: به قول قیصر

دلی سربلند و سری سر به زیر

از این دست عمری به سر برده ایم

بزغاله ها بزرگ می شوند

2007-02-14T11:37:00.000+03:30

پی نوشت: مدتیه که ... هیچی ولش کن. اصلا بذار یه آرزو واسه اونا بکنم: خدا کنه همین جور شاداب و خوب بزرگ شن

حالا نوبت توست

2007-02-10T08:51:00.000+03:30

میگه واسه به دست اوردنت همه کار کرده، حتی خودش رو کشته که یه وقت تو نری. اما حالا رسم رفاقت و عشق حکم می کنه که تو هم واسه از دست ندادنش اگه لازمه همین کار رو بکنی

هیچیه هیچی هم که نباشه هفت سال باید بری تو کما تا بعدش چی پیش بیاد. اما باید یادت باشه یه وقت نفس کشیدن فراموشت نشه

پی نوشت 1.به قول رفیق مطربمون:می ترسم از دستم بری، کاری ازم بر نمیاد

پی نوشت2. ایضا از همون رفیق مطربمون: شکایت رو شکایت رو شکایت، از اینجا شاکیم تا بی نهایت

اس ام اس

2007-02-06T14:13:00.000+03:30

تا مرگ من راه درازی نمانده

تنها

یکی دو اس ام اس دیگر

آمد به سرم

2007-02-04T12:12:00.000+03:30

پشت سر هم صاعقه ها را دیدم

توفان شد و من دور خودم چرخیدم

سرگیجه گرفت قلبم و با خود گفت

آمد به سرم از آنچه می ترسیدم

نور

2007-02-03T13:50:00.000+03:30

آنقدر که از سیاه شب دور شدم

با هر چه که روشنی ست محشور شدم

در کوچه کهکشان به دور خورشید

چرخیدم و تابیدم و پرنور شدم

لعنت

2007-01-23T09:32:00.000+03:30

دل توفانی ام را داد بر باد

و آن عشق قدیمی رفت از یاد

گلایه نه، شکایت هم ندارم

!خودم کردم که لعنت بر خودم باد

کفر

2007-01-22T09:04:00.000+03:30

ایمان به دل بسته نشاندن کفر است

حتی نفسی پیش تو ماندن کفر است

با اینکه نماز رکن ایمان به خداست

!پشت سر تو نماز خواندن کفر است

!برای خورشیدم

2007-01-15T12:28:00.000+03:30

تمام اشکهایم پشت هم قندیل می گردد

مبادا سایه ام بر تابشت تحمیل می گردد

تو خورشیدی بدون شک، که سوزان و نفس گیری

و هرم تابشت در شعر من تاویل می گردد

و چشمانت که از مشرق به مغرب می پرد آرام

شبیه کوچ بی آلایش یک ایل می گردد

دلم توفانی و ابری است، بتاب آری که سردم من

که با یک تابشت یخها روان چون نیل می گردد

اگر توفانی ام خرده مگیر از من که می بینی

همین بیچاره عاشق هم کمی تعدیل می گردد

اگر یک لحظه، اما نه زبانم لال، چون آن روز

جهان تا اطلاع ثانوی تعطیل می گردد

اون رفت، ما تنها شدیم

2007-01-07T08:22:00.000+03:30

دیشب انگار تموم ابرای عالم تو دلمون گریه می کردن.نمی دونستم که از خدا براش چی بخوام رها شدن از بیمارستان یا... به هرحال قضا و قدر کار خودش رو کرد و او رفت

هنوز صدای شعر خوندنش تو گوشمه وقتی شنید تو شرکتی کار می کنم که کارخونش تو گلپایگانه

دو چیز است آنکه نتوان کرد انکار خر گلپایگون و خرس خوانسار

بابا ممد با اون سادگیه مثال زذنیش با اون دل جنوبیش رفت و هممون رو تنها گذاشت. اون رفت و خنده هاش رو هم با خودش برد. خنده هایی که نمیذاشت حتی زبردست ترین روانکاوان از توفان درونش خبردار شن. بابا ممد با اون عصای قهوه ای رنگش با اون راه رفتن آرومش که نشونی از سالها خستگی و دلشکستگی داشت حالا دیگه رفته و دنیای سادگیها رو تنها گذاشته

اما اما مامان هما. راجع به اون چی باید گفت هیچ چیز دردناکتر از این نیست که آدم همسفر و همراهش رو از دست بده. اتفاقی که الان واسه مامان هما افتاده. درباره این نمی تونم هیچی بگم، چون تنها چیزیه که همیشه دلم رو لرزونده

پی نوشت: خدایا شاید این دعا خودخواهانه باشه اما منو حتی یه لحظه بدون همسفر و همراهم نذار،حتی یه لحظه

یلدابازی با تاخیرررر

2007-01-03T15:20:00.000+03:30

به دعوت ساقی و سارا من هم وارد این بازی میشم. البته اعترافات من شاید خیلی هم سهمگین نباشه چون اصولا آدم برونگرایی هستم. به هرحال اعترافات من ایناست

الف) اواخر دوران دبیرستان بود که بالاخره تونستم یه دوست دختر پیدا کنم راستش یادم نیست چه جوری اما فکر کنم یارو مزاحم تلفنی بود!!! خلاصه دور از چشم مامان و بابا همون بار اول واسه فردا صبح یه قرار گذاشتیم و همدیگه رو تو خیابون سی متری اهواز اگه اشتباه نکنم دیدیم. جالبه که بدونید سی متری خیابون میوه فروشها و سبزی فروشها و از این جور چیزاست. کمی که راه رفتیم توی کوچه پس کوچه ها من بهش گفتم اینجا نزدیک خونه دایی منه یه خورده خطر ناکه. اون هم گفت اتفاقا دایی منم همین جاها داره کار بنایی میکنه. لازمه که بگم از اولش از ترس من همین جوریش هم یه چند قدم جلوتر راه میرفتم. یهو چشمتون روز بد نبینه جیغ کشید که داییییییم! منم تا به خودم بیام دیدم یکی با شلوار کردی و هیکلی سه برابر من جلومه . طرف هم نامردی نکرد و اومد یه لگد حوالم کنه که من با تمام سرعت فرار کردم اقرار نکنم یک ساعت یه نفس دویدم و حتی جرات نکردم پشت سرم رو هم نگاه کنم

ب) تقریبا نه سالم بود که با دو تا از پسر عموهام که یکیشون بخصوص خیلی شر بود و هست چند تا ته سیگار پیدا کردیم و گفتیم بریم با هم بکشیم رفتیم خونه عموم اینا و پشت یه سری چوب قایم شدیم اونا منو از ترس مامانم اون پشت مشتا قایم کردن و شروع کردیم. از بخت بد همون موقع مامانم اومد دنبالم خونه همون عموم و یهو دید که از پشت چوبها دود داره بلند میشه آروم آروم اومد و مچمو گرفت. در جا چنان سیلی ای زد تو گوشم که زن عموم با شنیدن صدای اون از توی خونه پرید بیرون. میگفت فکر کردم چیزی ترکید

ج) سالهای آخر دبیرستان بودیم که تو یه برنامه فرهنگی ما رو دعوت کرده بودن من و دوستم علیرضا زمرد وایساده بودیم که یکی هم سن و سالمون اومد طرف ما. علیرضا هم گفت این مهرانه خیلی بچه باحال و توپیه اصلا اند معرفته و خوش زبونی. ما هم گفتیم آقا ما چاکریم رفقا لطف دارن! ده دقیقه گذشت و من هیچی پیدا نکردم که بگم و باحال بودنم رو نشون بدم تا اینکه دیدم اون ور سالن یه دختره بر و بر داره م رو نگا میکنه به خودم گفتم الان وقتشه رگشتم گفتم: بچه ها اون زیده رو می بینین که اونجا وایساده بدجوری رفته تو کف ما ولی حیف که بابا قوریه! تا این حرف رو زدم دیدم علیرضا رنگش پرید و او ن یارو هم فوری خدافظی کرد. تا طرف رفت رفیقم گفت خاک تو سرت اون آبجیش بود! این ماجرا گذشت تا حدود یک سال بعد من همین آدمو تو یه مجلس دیگه دیدم و با کمال پررویی گفتم آقا بابت اون روز شرمنده اون هم از فرط پررویی من سرخ شد و گفت خواهش میکنم

د) اون اوایل که آرتا و اروند خوب نمی خوابیدن یه بار به ساقی خیلی جدی پیشنهاد دادم که همین طور الکی بهشون هیدروکسیزین بدیم تا بخوابن که البته قبول نکرد. ولی باور کنین من اونقدرها هم بابای بدی نیستم ها

ه) حدود دو ماهه که خیلی داغونم البته دارم آرم آروم بهتر میشم اما توی این مدت برای اولین بار احساس کردم که نیاز دارم نماز بخونم و خوندم

پی نوشت یک: نمی دونم چرا آخریش بچه مثبتی از آب دراومد

پی نوشت دو: چون احتمالا کس دیگه ای نمونده باشه من کسی رو دعوت نمی کنم

غادت السمان شگفت

2006-12-20T12:43:00.000+03:30

وقتی شروع کرد به خوندن این شعر همه بدنم ناخود آگاه لرزید. این حس الآنشه یا نه، فقط داره شعر

...میخونه

هر چی بیشتر پیش می رفت بیشتر دیوونه می شدم، اما امان از این غادت السمان، یه دفه همه چی یه جور دیگه شد، واقعا یه جوره دیگه

:حس می کنم این شعر هیجان انگیزترین شعری بود که تا حالا شنیده بودم

***

هرگز بر تو نخواهم بخشید
تو با ژرفاهای من به توطئه نشستی
دشمنی مرا
و از حرکت من در کوچه های عمرم
...مانع شدی

و بر شبکه ی عصبی من
حکومت احکام عرفی را
اعلان کردی
!هان اکنون من اسیر توام

و در گردش خونین تو
با غل و زنجیر می دوم
همانند مادربزرگم ملکه زنوبیا
هرگز بر تو نخواهم بخشید
بزودی تو را به عقوبتی گرفتار خواهم کرد
:به یاد ماندنی

! ...بزودی دوستت خواهم داشت

مشترک مورد نظر

2006-12-16T08:16:00.000+03:30

مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد

مشترک مورد نظر مدتی ست که در دسترس نیست

پیغامهایم در میانه راه دود می شوند و به هوا می روند

گوشی همراهم آتش می گیرد

از هرم نفسهایم

فشار بالا می رود

دهان و بینی ام پر از خون می شود

و بینشم ققنوس وار در خاکسترش بال بال می زند

مشترک مورد نظر بالا می رود

بالا

من دنبال نردبانی برای صعود

پاهایم در باتلاق واژه ها

اما ققنوس پرواز می کند

***

صدایم پشت نفسها به گل نشسته

من با "آوای سکوت" سخن می گویم

از مشترک مورد نظر

سوسوکنان

سیگنال می رسد

پی نوشت یک. "آوای سکوت" را از ساقی وام گرفته ام که عنوان دفتر شعر اوست

پی نوشت دو. هنوز نرسیده ام درست و حسابی این شعر رو ویرایش کنم. خودم هم روی بعضی از کلماتش مشکل دارم

تهوع

2006-12-12T08:18:00.000+03:30

نگران من نباش

ملالی نیست

جز تهوعی همیشگی

***

پی نوشت: به نظر من هم حجم این نوشته کمه، اما به خدا سارا گفت نیازی به ادامه نداره

!!!

صعود

2006-12-05T08:16:00.000+03:30

دفتر خاطراتت را با نام من شروع کردی

...حالا

میان خاطره های تو در تو

آرام آرام

گم می شوم

***

هی توی شکلهای هندسی منظم

دنبال بیضی تو رفته نباش

گاهی برای عاشق بودن

باید

از دایره ها گذشت

***

سقوط می کنم

...تا

بلندترین قله های ندیده

صعود می کنم

...تا

ارتفاع سقوط

من تبخیر می شوم

امان از دست این بزغاله ها

2006-11-27T13:51:00.000+03:30

آرتا

اروند

وان دونفره بزغاله ها

گفته بودم که میخوام یه سرویس عکس توپ راه بندازم تو وبلاگ. هرچی فکر که باید با چه عکسهایی شروع کنم هیچی بهتر از عکس آرتا و اروند به ذهنم نرسید

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

2006-11-21T08:46:00.000+03:30

مدتها بود که حرکت غیر نرمالی ازم سر نزده بود. مثل بچه های خوب صبح سر وقت از خونه میزدم بیرون و غروب هم بعد از انجام اضافه کاریهای معمول مثل یک کارمند باشرف از شرکت به خونه برمی گشتم اما امروز همه چیز کمی فرق کرده بود.
دیشب نهایتا یک ساعت خوابیدم و به قول جوجه شاعرهای قدیم، که احتمالا الآن هر کدوم واسه خودشون حافظی مولانایی شاملویی شدن، بقیه شب " در خودم قدم زدم ".
هر چند هنوز هم در حسرت یه تراوش یا حتی ترشح یه شعر خوب موندم اما امروز... به قول قیصر: "ای تکانهای دل!
ای آرامش ساحل..."
امروز صبح یه طور دیگه شروع شد تا اینکه رسیدم به آریاشهر و بعدش هم به سمت بلوار فردوس. توی ماشین طبق معمول رادیو روشن بود و گوینده هم مشغول صحبت و واقعا در مزخرف گویی ید طولایی داشت که یه دفعه صدای سنتور بلند شد:
دیم دیدیم دیم دیدیدیم دیم دیدیم رام دام دام....
و بعدش هم صدای یک آسمانی:
"در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی"
بی خیال همه چی شده بودم. وقتی به خودم اومدم که راننده می گفت: آخرشه کجا می خواستی پیاده شی؟!
پی نوشت یک: تا حالابا شجریان این قدر حال نکرده بودم...
پی نوشت دو: دوباره
" ای تکانهای دل
ای آرامش ساحل..."!!!

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود

2006-11-18T17:47:00.000+03:30

خیلی خسته ام.
احساس میکنم خیلی از خودم دور شدم. اونقدری که دیگه پیدام نیست.
اون مهرانی که می تونست توی هر جمعی لیدر باشه و به حرفاش استناد میشد، حالا بزرگترین هنرش اینه که با هزار جور منطق و توجیه واسه تامین کننده ها، دو زار بیشتر پول تو جیب شرکت بریزه...
اون مهرانی که کاخی، شفیعی کدکنی، مرحوم گلشیری و سیمین بهبهانی از شعرهاش بخصوص رباعیهاش تعریف می کردن الآن حتی یه نامه یا پست درست و حسابی نمیتونه بنویسه.
دفعه قبل گفتم باید جدی تمرین کنم اما کجا؟ کی؟ نمیدونم
حس هدر رفتن حس خیلی بدیه اما من الآن بشدت این حس رو دارم. میدونم که بالاخره بهش غلبه میکنم اما ...
همین انتظار آزارم میده. فکر میکنم باید یه سری جمعهای دوستانه راه بندازیم واسه تبادل نظر، نقد، چمیدونم همین طور کارا دیگه...
یاد مرحوم بهمنی بخیر، که گفته بود:
گاهی دلم برای خودم تنگ می شود.

باید تمرین کنم

2006-11-11T10:31:00.000+03:30

خیلی وقته که چیز قابل توجهی ننوشتم. خیلی وقته که حتی دچار شعر هم نشدم، ویرایش هم که خیلی وقته تعطیله

احساس میکنم به قول منتقدهای سنتی نوشته هام ضعف تالیف دارن. باید یه فکری بکنم، یه فکر اساسی

از امروز تمرین کردن رو شروع میکنم خیلی جدی.شما هم کمکم کنین

پی نوشت: نمیدونم چرا عکس توی این بلاگ اسپات آپلود نمیشه. اگه کسی بلده بهم کمک کنه، خصوصا با تو هستم جناب پویا خان که مدتیه خبری ازت نیست

راه اندازی سرویس عکس وبلاگ

2006-11-05T09:16:00.000+03:30

پنجشنبه گذشته با سه تا از دوستها رفته بودیم کوه. اون روز بهزاد پیشنهادی به من کرد که مدتی بود ذهن خود من رو هم مشغول کرده بود. اون گفت اگه بخوای رو بخش عکس تو وبلاگت کار کنی، من پایتم. البته اون اینجوری نگفت ها من میگم

بدون شک وجود چنین بخشی یا دست کم چنین پستهایی می تونه به غنای هر وبلاگی کمک کنه پس امیدوارم از این به بعد با همکاری دوست هنرمند و عزیزم بهزاد و سایر دوستانی که دستی به دوربین دارند! بتونیم عکسهای زیبایی رو بینیم

پی نوشت1: به بلاگفا ایراد گرفتم، آهش منو گرفت و من هم تو بلاگ اسپات دچار مشکل شدم. البته فکر کنم مشکل از خودمه

باز هم شعر 8 سال پیش

2006-10-29T10:22:00.000+03:30

در اینجا باید از نسرین تشکر کنم که از همین شعرهای هفت، هشت سال پیش من هم حمایت میکنه. بخاطر همین باز هم یک رباعی از همونا واستون میذارم
با اشک سروده ای سخن خیس شده است
انگار که در باغ چمن خیس شده است
آن قدر که در خیال نزدیک همیم
از اشک تو گونه های من خیس شده است

تمام راهها به تو ختم می شوند

2006-10-25T10:01:00.000+03:30

خدمت اون دوستی که برام کامنت گذاشته بود که هر کدوم از این شعرها هفت هشت سال قدمت دارن بگم آره، اما چه کنم مدتیه که " شعربند" شدم

پس به هر حال یه مدت با همینا بسازین لطفا

***

نه این راهها به مقصدم می برند

نه این بیراهه ها مرا گم می کنند

حتی اگر توی صف واگنها نخوابم

این تونلها مرا می بلعند

اصلا تمام تابلوها برایم خط و نشان می کشند

مگر می شود توی این قطاری که از ترس پرت شدن توی دره جیغ می کشد، خوابید

مگر می شود توی دره پرت شد و ترمز خطر را نکشید

مگر می شود به ایستگاه آخر رسید و

تو را ندید

اصلا بیا به آخر قصه برویم

هرقطاری را که سوار شوم

ایستگاه آخر تو منتظرم ایستاده ای

تمام راهها به تو ختم می شوند

خزان به لطف تو چشم چراغ تقویم است

2006-10-22T11:39:00.000+03:30

...هفت سال پیش، همین روزها توی منظریه بود که سفر ما شروع شد و الآن که به پشت سرم نگاه می کنم احساس غرور می کنم و فکر می کنم تو هم همینطور هستی. غروراز اینکه راه سختی رو انتخاب کردیم و همه جوره، با همه سختیاش پاش وایسادیم.

وقتی دیشب داشتیم خاطراتمون رو از اولین آشناییها و دیدارها میگفتیم یک لحظه خودم رو تو هفت سال پیش دیدم، توی اردوگاه منظریه، وسط یه عده دانشجو و تو که همیشه همراهت بودم. یعنی سعی می کردم سر راهت قرار بگیرم

...و امروز

دو تا جوجه – یا به روایت من بزغاله - داریم، که لحظه لحظه زندگی ما رو گرمتر می کنن با یک عالمه امید به

. فردا، فردایی که باید مال ما باشه

***

پی نوشت 1: دیشب با هزار بدبختی آرتا و اروند رو خوابوندیم تا بتونیم یک چای و بستنی با حال به یاد اون روزها با هم بخوریم. عجب ترکیبیه چای با بستنی

پی نوشت 2: حیف این بیت مرحوم منزوی را اینجا نگم

"خزان به لطف تو چشم و چراغ تقویم است که دیدن تو در این فصل اتفاق افتاد"

2006-10-19T10:23:00.001+03:30

امشب که دوباره آسمان می بارد

در سینه من یاد تو را می کارد

گفتی که به یاد من نبودی، گفتم

کافر همه را به کیش خود پندارد

***

این رو هم بگم که به تشویق ساقی میخوام روی رباعی و دوبیتی بیشتر کار کنم

داستان روشنان

2006-10-18T08:58:00.000+03:30

چند سال پیش که وبلاگ نویسی تازه تو ایران راه افتاده به همراه ساقی عزیزم دو تا وبلاگ ساختیم و هر از چند گاهی ساقی مطالب منو تایپ میکرد و برام پست میذاشت. چون توی همون روزها بود که همین طوری مشکل پشت مشکل پیش میومد: سربازی و ... که فکر نمی کنم یادآوری اونا جذابیتی داشته باشه. به هر حال اون کار ناتموم موند. تا اینکه چند شب پیش پویا که داشتن دوست خوبی مثل اون آدم رو از هر دشمنی بی نیاز میکنه بعد از مدتها از فرنگ اومده بود و مهمون ما بود. از اون اصرار و از ما کلاس گذاشتن تا اینکه به قول خودش در حضور دوقلوها این وبلاگ رو راه انداخت و از اون بدتر اینکه اولین پست رو هم برام گذاشت. به هر حال من ازهمین جا بگم اگر از این به بعد مطلب نامربوطی توی وبلاگ دیدید همه مسئولیت اون متوجه پویاست! ضمنا این رو هم بگم که با اجازه همه بزرگترها و آقا پویا میخوام تو این وبلاگ شعر، دلمشغولیهای روزانه، و یک مشت مقاله و اظهار نظر توپ بنویسم. منتظرم باشید

آغاز

2006-10-16T12:43:00.000+03:30

از پهنه ی شب، شهاب را می دزدند

حتا ز سراب، آب را می دزدند

این قوم کج اندیش که من می بینم

عریانی آفتاب را می دزدند